کسی آرام میگوید رهایم کن رهایم کن

زنی آرام میمیرد چه اندوه نفس گیری

در آن لحظه خدا هم اشک میریزد

و تو مخفی تر از سایه به تابوت زمان رفتی

سری بر شانه ای گم شد

چرا باید به آغوش کسی تن داد؟

خدا میماندو حجم نفسهایش

سکوت از خانه لبریز است

میان آن همه سر در گمی زنجیر میبندند بر پایش

کسی با مرگ همراه است

و من  خود را نمیفهمم

تو با من او شدی وقتی که میرقصد زمان مرگ خود انسان

در آن تاریکیه مبهم صدایی سخت میگرید

برای لحظه ای باید قدم برداشت

کسی مغرور مینالد

صدای زخمیه یک تن در آغوش زنی جان داد

و این شد انتهای مرگو ویرانی

سکوت از خانه لبریز است.

...انسان مه آلود...